२०७६ वैशाख ३ / २०१९ अप्रिल १६
आजभन्दा झन्डै ६ वर्षअगाडि हामीले भेटेका थियौं १३ वर्षकी जुनतारालाई काठमाडौंको एउटा इँटाभट्टाको झ्याउलीमा ।
६ वर्षपछि रोल्पा पुगेका बेला हामीलाई जुनतारालाई खोज्न मन लाग्यो ।
मध्यपश्चिमको कुनाको कुनै गाउँको साँघुरो आँगनको डिलमाथि उभिएर पनि, अग्ला पहाडका खोँचबाट, पर पर क्षितिजमा हेर्दा देखिँदो रहेछ सपना । खै! टिपेर पोल्टा भर्न सकिने हो कि होइन जुनतारा जस्ता सपना !
उमेरका गुँरास फुल्ने बेला जुनतारा विश्वकर्मालाई घर आँगन सानो लाग्यो, उनको दृष्टिमा अटाएको आकाश सानो लाग्यो । अनि एक दिन डाले घाँस टिप्न हिँडेकी जुनतारा, घाँसको भारी त्यतै छाडिदिएर लागिन् सपनाको शहरतिर ।
६ वर्षपछि रोल्पा पुगेका बेला हामीलाई जुनतारलाई खोज्न मन लाग्यो ।
जुनतारालाई खोज्दै
Finding Juntara
२०८१ फागुन १८ / २०२५ मार्च २
लगभग ६ वर्षपछि घाँसको भारिसँगै आफ्नै गाउँमा भेटिइन् जुनतारा ।
सपनाको ठूलो शहरमा जुनतारा अटाउन सकिनछन् । इँटाभट्टाको ३ महिने बसाइपछि जुनतारा फर्किइछन् आफ्नै गाउँ । गाउँ आएलगत्तै बिहे भएछ । २० वर्ष लाग्दै गरेकी जुनतारालाई जिन्दगीले दिएको उपहार – ३ वर्षे छोरी ।
विदा भएर गाउँबाट ओरालो झरिरहँदा आँगनको डिलमाथि जुनताराले विदाईका हात हल्लाइरहेकी थिइन् । जुनतारा ओझेल परिसक्दा पनि मनमा कुराहरु खेलिरहे:
कथा जुनताराको अर्कै लेखिन सक्थ्यो कि
मुहार जुनताराको फेरिन सक्थ्यो कि
बिसै वर्षे जिन्दगीको, भारी कत्ति सारो
सपनालाई बिर्सिएर बाँच्न कत्ति गारो
कहिले होला काठमाण्डुले जुनतारालाई देख्ने ?
कहिले होला यी गाउँले नयाँ कथा लेख्ने ?
पाखाभरि ढकमक्क गुराँसलाई चिन्ने
गुराँसका फेद मुनि दुःख कसले देख्ने ?